بسم ربّ الشهدا

 امروز که در  خیابون شهر ...

در بین موسیقی ها....زرق و برق ها...  وضع کذائی مردم ...

 قدم می زدم به ناگاه این شعر به زبان جاری شد....

ای کاش رنگ شهر بازی ام نمی داد

در جبهه یا زهرا مرا بر باد می داد.....

یاد زمزمه های سید مجتبی علمدار افتادم ...

گریه هاش....

سوز صداش....

تب شهادت تبدارش کرده بود....

می خوند می سوخت....

شاید بشه گفت الان...تو این لحظات و تو این ایام که دو ماه و یک روز از شهادت شهدای این محفل میگذره، این اشعار  زبان حال خیلی از رفقای این شهداست هر شب  دم غروبا....بعد نماز مغربا...و بعضیا هم نصفه شبا  پروانه وار  دور مزارشون حلقه می زنن ...زیارت عاشورا میخونن ...

آخه چی از دستشون بر میاد..با این هم همه غم ..اونم بهترین بندگان خدا ... جز اینکه بیان تو این روزگار پر از گناه و غفلت ..توسلی داشته باشن و التماس شفاعت  ..که نکند صدای شهید در درونشون گم بشه...

چه شعری میخوندی سید.....عجب سوزی داره....