آسمان خراسان

«صحت و سلامتي» نعمت فوق العاده ارزشمندي است. ما انسان‌ها براي آن ارزش زيادي قائل هستيم؛ تا جائي كه براي حفظ آن، تلاش‌هاي زيادي را انجام مي‌دهيم.

به عنوان مثال اگر ورزش مي‌كنيم؛ اگر در تغذيه‌مان نهايت دقت را به خرج مي‌دهيم؛ اگر از بعضي غذاها پرهيز مي‌كنيم؛ همه و همه به خاطر حفظ سلامتي‌مان است.

گاهي با اينكه غذاي مورد علاقه‌مان فراهم است، اما به خاطر حفظ سلامتي‌ جسم‌مان پشت پا به ميل باطني‌مان زده و از خوردن آن امتناع مي‌ورزيم.

و حتي اگر در بهداشتي بودن يك غذاي شك داشته باشيم به خاطر احتمال وجود ضرر، از خوردن آن خودداري مي‌كنيم.

همه اينها را گفتم تا توجه‌مان را به اين فرمايش حضرت علي (عليه السلام) جلب نمايم آن حضرت مي‌فرمايد:

«عجبت لمن يحتمى الطّعام لاذيّته كيف لا يحتمى الذّنب لاليم عقوبته»[1]

عجب دارم از كسى كه از غذا بخاطر زيانش مى‏پرهيزد، چگونه از گناه بخاطر كيفر دردناكش دورى نمى‏كند.

واقعا جاي تعجب دارد كه رفتار تبعيض آميز ما انسان‌ها فقط در روابط اجتماعي‌مان خلاصه نمي‌شود؛ بلكه در حق جسم و روح خودمان هم تبعيض قائل مي‌شويم. چرا كه به خاطر حفظ سلامتي جسم مان از انواع غذاها دست مي‌كشيم؛ اما از ارتكاب گناه، كه عذاب دردناکش روح و حقيقت  ما را  می آزارد، هيچ ابايي نداريم.

تعجب داره نه؟!!!!