تاکید قرآن بر محبت اهل بیت صلوات الله
از این روایت ثابت مىگردد که این چهار نفر قرباى پیغمبر(ص) هستند و بایست از احترام و دوستى مردم برخوردار باشند، و بر این مطلب از چند جهت مىتوان استدلال کرد:
1. آیه الا المودة فى القربى .
2. بدون شک پیغمبر(ص) فاطمه(س) را بسیار دوست مىداشتند و مىفرمودند: «فاطمه(س) پاره تن من است. بیازارد مرا هر چه او را بیازارد» و نیز على(ع) و حسنین(ع) را دوست مىداشتند، همچنانکه روایات بسیار و متواتر در این باب رسیده است. پس دوستى ایشان بر همه امت واجب است * زیرا قرآن مىفرماید:
«و اتبعوه لعلکم تهتدون».
«از پیغمبر پیروى کنید، شاید راه یابید و هدایت شوید».
و باز مىفرماید:
«لقد کان لکم فى رسول الله اسوة حسنة»
«از براى شماست در فرستاده خدا سرمشقى نیکو».
و اینها دلالت مىکند که دوستى آلمحمد(ص) - که امیر المؤمنین على(ع) و حضرت ام ابیها فاطمه(س) و حسنین(ع) هستند - بر همه مسلمین واجب است . محبت پیغمبر(ص) نسبتبه ایشان جنبه شخصى ندارد، یعنى تنها بدین جهت نیست که مثلا فرزند یا فرزندزاده ایشان هستند، و اگر کسى دیگر هم به جاى آنها مىبود پیغمبر(ص) آنها را دوست مىداشتند. پیغمبر(ص) از آن جهت ایشانرا دوست مىداشتند زیرا که فرد نمونه بودند و خدا ایشانرا دوست مىداشت و الا پیغمبر اکرم(ص) فرزندان دیگرى هم داشتند که نه با ایشان به این شکل محبت داشتند و نه امت چنین وظیفهاى داشتند.
