آسمان خراسان

بهترین گوش را به من دادی، اما به گفت و گوی باطل و بد گوش دادم.
بهترین زبان را به من دادی، اما من برای حرف های بیهوده آن را به کار بردم، که برخلاف راه تو بود.
بهترین دست را به من دادی، اما برخلاف راه تو حرکت کرد.
بهترین پا را به من دادی، اما برخلاف راه تو حرکت کرد.
بهترین عقل را به من دادی، اما لحظه ای تفکر نکردم که از کجا آمده ام و به کجا می روم و چه کسی مرا آورده و مرا برده!

شهید حسینعلی فصیحی/ سایت نوید شاهد

 پس با کدام روی، به دیدار تو بشتابم؟ و با کدام کوله بار به بارگاه تو بیایم؟
آقای من! با گوشهایم؟ با چشمهایم؟با زبانم؟ با دستاهایم؟با پاهایم؟مگر نه اینکه همه ی اینها، نعمتهای توست در نزد من؟ و مگر نه اینکه من، با همه ی اینها مرتکب گناه شده ام؟